برج خنك كننده

از وقتي كه مرا با حجم عظيمي از تنهايي جاي گذاشته اي و به خدا رسيده اي، كم كم دارم ميفهمم كه انسانيت در اين دنيا معنايي جز شكستن ندارد. شكستن دل. شكستن غرور. شكستن حرمت. شكستن...

آدمها خيلي بيرحمند. تا مي آيي باورشان كني، گند ميزنند به تمام وجودت.

و تو باز تنهاتر ميشوي. آنوقت بيشتر و بيشتر عزمت را براي تنهاترشدن جزم ميكني.

بعضي از آدمها مدتهاي بسياري قبل از لحظه ي مرگشان ميميرند.

مثل من.
 

ميگويم بنشينيم و به تصوير بكشانيم تمام روزهايي كه در خيالمان پرسه ميزند. من با شوق مينويسم و تو، نَرم نَرمك رنگش بزن. غروب كه شد، تو برگرد خانه تان و من هم. بعد من چركنويسها را مچاله ميكنم ته ِ دلم، تا، كسي نبيند. تو هم دستهايِ رنگينت را بشوي. ما كه ميدانيم خطمان به هم نميخورد. تو هم روزي خطي به كاغذهام كشيدي و رنگي شدند.

اما من دلم ميخواست به ديوار بچسبانيمشان و دوتايي لبخند بزنيم.

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

پ.ن:  روزي از روزهاي پارسال. 

اولين بار است با يكى از اعضاى خانواده در مورد تو حرف ميزنم و ميگريم. هميشه حرفت را ميزنم. خاطره ات را ميگويم. نامت را ميبرم. اما دلتنگيم را، تنهايى و آوارگيم را همه اش را در خودم قاب كرده بودم. امشب ريختمشان برايش. حرف خوبيهايت را زدم. حرف چيزهايى كه زندگى را ياد آدم ميدهد. چيزهايى كه يك زن قوى، بارَت مى آورد. چيزهايى كه هميشه بعد از نبودنها، آدم يادش مى آيد.

اما اشكها خودشان آمدند. باور كن نميخواستم بيايند. آنهم جلوى كسى كه نبودنت خيلى به روى شانه هاش سنگين است. نتوانستم قورتشان دهم. باور كن.

امروز هم در اتوبوس كه هى گريه كردم و تو را و خدا را صدا ميزدم، به شانه اى احتياج داشتم اما، شانه اى نبود. شيشه ى اتوبوس بود فقط. كاش زمان به عقب برميگشت...

جنت خداوندگار، مال توست. ميدانم. 

گاهي آدم  وارد دوستي با افرادي ميشود كه سالهاي بعد ميفهمد چه گندي به زندگاني خودش زده.

در هر صورت آدم در برهه اي از زمان، به نقطه اي ميرسد كه:

هيچكس و هيچكس و هيچكس آني نيست كه رُخ مينماياند.

آدمي بايستي و بايستي و بايستي با تني چند در شرايط خاص ِمحيطي و رواني زندگي كند ( به تمام معنا زندگي كند ) و بعد كسي را به دوستي برگزيند.

الباقي دوستيها، حيف است نامشان به دوستي بُرده شود.

اينها تجربيات ِ محض ِ اينجانب است و باور بفرماييد واقعيت ِ محض است. 

رنج عظيمى ست.

كمتر كسى بتواند تاب بياورد. 

نميدانم چه برهه اي از زمان بود؟ كه از دستهايش لغزيدم. از دستهايم لغزيد.

اما خوب ميدانم حال من، در آن هنگام، خوب نبود.

و خوبتر ميدانم، به من اجحاف كرد. و من نيز به خودم.

و خوبتر ميدانم كه استيصال، بند ِ نافم است، كه آنقدر نپوسيد تا فراموش كردند دورش بياندازند.

و رجحان دارد بر تيرگي ِ خوابهام در ثانيه هايي از   ز ن د گ ي، كه تو رفته اي و او هم نيست. 

ما آدمها، پولهامان را پس انداز ميكنيم.

ماشينهامان را به بُت تبديل ميكنيم.  خطي اگر بخورد ماشينهامان، داد ميزنيم سر ِ بچه مان كه بلد نيستي رانندگي كني.

لباسهامان را دوست ميداريم. خوشكلترينهاشان را در كُمُد آويزان ميكنيم براي يك ميهماني خاص. يك عروسي. يك تشريفات و مراسم آنچناني نگهش ميداريم كه آنموقع بپوشيمش.

طلاهامان را، ميگذاريم در صندوق تا مهمانيها و عروسيها و تشريفات قدم جلو بگذارند تا ما نظري بيافكنيم.

بيرون كه ميرويم رُژ ِلب ميزنيم. ريمل ميزنيم. رُژ ِ گونه ميزنيم. ابروهايمان را مداد ميكشيم. كِر ِم  ميماليم به چهره مان. موهامان را مُدل ميزنيم. بعد خانه كه آمديم، چهره مان را ميشوييم. موهامان را تند ميبنديم و بيحالت. آنوقت باز هم تمام وسايلمان را در جعبه، در كمد جا ميدهيم تا روزي ديگر.

همه چيزمان را ميگذاريم براي ديگران. ديگران نگاهمان كنند. به به بزنند. چه چه بزنند. ديگران از آرايشمان، از لباسهامان، از طلاهامان، از ماشينمان، از كارخانه مان، از گوشيهامان، خوششان بيايد. خوششان نيايد. هرچيزي. فقط ديگران اهميت دارند. و ما فراموش ميكنيم و فراموش كرده ايم كه در خانه، پدر داريم. مادر داريم. زن داريم. بچه داريم. شوهر داريم. بچه داريم. برادر داريم. خواهر داريم. فراموش كرده ايم همه چيز به صورت غير مستقيم و ناآگاهانه در درون ما، در درون خانواده مان، نهادينه ميشود. "ريشه ميدَواند. رشد ميكند. بزرگ ميشود. و سايه ميگُستراند." *  فراموش ميكنيم و فراموش كرده ايم كه فردا، كوچكترهامان، مثل ما ميشوند. فراموش كرده ايم. بايد عوض شويم. و راه ِ دُرُست ِ زندگي را بيابيم.

ما آدمها، همه چيزمان را نگه ميداريم براي فردا.

و ناآگاهيم، كه فردا... عزيزهامان براي هميشه از دستمان ميروند. از زندگيمان ميلغزند. و دلمان ميپوسد.

فردا دير است...

ـــــــــــــــــــــــــــــ

* اين را، معلم رياضى كلاس دوم و سوم راهنماييم، در دفتر خاطراتم برايم نوشت. دفترى كه دُزديدَنَش. و پيدا نشد. 

يكجايى همه چيز تمام ميشود.
يكجايى همه چيز از دست ميرود.
يكجايى بايد تنها بمانى.
از غم از دست دادن عزيزت كه بزرگتر كه نيست هيچ چيزى... هيچ چيزي.
يكجايى حتى دوستيها تمام ميشوند، بى آنكه بخواهى.
اين شبكه هاى مجازى گاهى خوب است. براى اينكه تلنگرى به روحت بزنند.
مثلا به تو ميگويند فلانى تا نصف شب آنلاين است اما سراغى از تو نميگيرد. بعد مثلا دوستت هم دارد. پخش شده در گروههاى بيخود مجازى.
مثلا به تو ميگويند معشوقت آنلاين است. هى انواع و اقسام عكسهاى زيبا ميگذارد روى پروفايلش. از آن عكسها كه يك دانه هم از تو نگرفت، و هى نظرى به تو نمى افكند. حتى اگر گه گدارى پيامى بفرستى، چه با اكراه و تكبر جوابى ميفرستد. تو هم مجبور ميشوي هي شماره اش را ديليت كني تا عكسهايش را نبيني و بي محليهايش را نيز. و غرورش را هم. عشقهاي يكطرفه همينند ديگر. عشقهايي كه زبانشان نامفهموم باشد، بالاخره جاده ي يك طرفه برميگزينند و دست در جيب سردشان ميروند پي خش و خش برگهاي پاييزي ِ تنهاتر از خودشان. پيش او، تو گدايى. خورد شده اى و چرت. و تو بيصدا، بى آنكه هيچكس و هيچكس و هييييييچكس بفهمد اشك ميريزى. وقتى او غرور را جور ديگرى معنا ميكند و عشق را و تو را هم.

دوست داشتن خوب است. عشق خوب است. دوست خوب است. اما وقتى آدم هى از پشت خنجر خورد، نه دوست ميدارد، نه عاشق ميشود و نه دوست ميگيرد.
بلك شدن هم خوب است. خيلى.
آدم يكباره و ناگهانى، به تمام حماقتش پى ميبرد. يك شُك ِ عظيم و ناگهانى.
اين شُكها، آدم را به ICU محتاج ميكنند تا از هيچكس و هيچكس و هيچكس، هيچ خبري به دستت نرسد.

من در ICU يِ زندگاني ام به سر ميبرم هم اكنون.

چقدر زندگي در سكوت، خوشايند است.

امتحانش بفرماييد. آدمها اصصصصصصلا آنگونه نيستند كه رُخ مينمايانند.

باور بفرماييد.