برج خنك كننده

" ايراني به مقدار زياد ميتواند عواطف و هيجانات خود را مكتوم نگاه دارد؛ از چهره اش هيچ معلوم نيست كه در درونش چه ميگذرد. همه آنها مانند لوح سفيد هستند. ايراني ميتواند مدتها خشم و ناراحتي را در خود مخفي نگاه دارد. تا لحظه ي مناسب براي تسويه حساب و انتقام فرا رسد. وي كه از هر صاحب مقامي نفرت دارد ميداند كه چگونه در برابر هركس سر فرود آورد. دوست دارد ميهماني بدهد، فرودست ترين نوكران نيز حاضر است تمام حقوق ماهانه اش را صرف يك پذيرايي از دوستان كند. لعن و نفرينها و فحشهاي ايرانيان نيز از مميزات آنهاست. معمولا هدف فحش، شخص نيست. بلكه خانواده او، بخصوص پدر، زن، يا قبور گذشتگان وي است.. زيرا برحسب مفهومي كه زندگي خانوادگي دارد، فحش به خانواده بسي ناگوارتر از دشنام به فرد مخاطب است."

سفرنامه ي پولاك / ياكوب ادوارد پولاك / ترجمه كيكاووس جهانداري.

اقتباس از: مقدمات جامعه شناسي / دكتر منوچهر محسني.

(دكتر پولاك پزشك مخصوص دربار ايران در فاصله سالهاي 1851-1860 ميلادي در ايران ميزيسته است.)