برج خنك كننده

شيشه ى اتوبوس خوب است-وقتى "خوابهاى طلايى"* به گريه ام مى اندازد-و غمهايم  را به شيشه نجوا ميكنم-و سرم از تكانهاى اتوبوس درد هم ميگيرد-و آسمان هم ابرى است-و جان ميدهد براى گوش دادن به لاى لايى ات كه بغضهايم  را در تنهايى ميتركاند... و قورتش نميدهم-و پاييز... بايد دل بست به پاييز... بايد. و نگاهم را به آسمانت دوخته ام پروردگارا-به آن دورترين نقطه-جايى كه مارا جدا كرد-مرزى كه نميدانم اسمش چيست-شايد زهدان مادرم بوده است در شبى كه پدرم عروسش كرد-فكر ميكنم.

شيشه ى اتوبوس، ستودنى ست، وقتى تنهايى ام، شبيه اولين روز بلوغم، عميق است و خون آلود.

شيشه ى اتوبوس ...

 

 

"برنميگردند شعرها، به خانه نميروند تا برگردى و 

دست تكان دهى..."**

 

به آغوشت محتاجم-به قبرت محتاجم.  

 

 

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ 

 

عنوان از شمس لنگرودي.  

* آهنگ بي كلام جواد معروفي.

* *شمس لنگرودي.

برچسب: ،
ادامه مطلب

معاشقه ى من و جاده انتهايى ندارد ميدانى؟ اما پدربزرگ، هى تو را خواست-اين جاده بوى پدربزرگ دارد-و اين عشق را ميشناسم-اما اين عشق، وهم اندود شده است ميدانى؟ اين جاده بى تو و تماسهاى تلفنى ات، كه رسيدى؟ نرسيدى؟ كجايى كى ميرسى؟ خسته نباشى شام خوردى ؟ ديگر نامش جاده نيست. بايد به نام ديگرى صدايش كنم-" شروع فصل بيرحم تنهاييست" چارتار ميخواند-بعدشم فكر ميكنم آهنگ بعدى، نامجو بشود-ميدانى دلم اينروزها چه آشوبيست؟  اين تنهايى دو روزه فكر ميكنم خوب باشد برايم. كمى البته-اندازه ى آخرين پلك زدنت در بيمارستان، كه من لعنتى، تنهايت گذاشتم- به جاده آويخته ام دگربار-به تنهايى وحشتبارى كه از سر و كولم آويزان شده است فكر ميكنم-بيدار شو-بيدار شو و چشمان اشكبارم را به اين گوشى لعنتى، با تصوير ِ تماس ِخانه و لبخندت، شاد بگردان-بيدار شو و ببين تنهاييم چه رعب آور است در اين بيتوته هاى زندگانى-نميخواهى شادم كنى؟  ديروز به سنگ قبرت كه دست زدم، لرزيدم-تو را به خداوندى خدا، بگو سردت نيست؟   جاده-امروز لعنتى-همين الان.       

برچسب: ،
ادامه مطلب

هرگز، هيچكس، هيچكس و هيچكس، نميتواند تكيه گاه ِ آدمى باشد.

هميشه، جايى، جاهايى، شانه خالى ميكنند و تو ميافتى.

هرگز هيچ گوشى براى شنيدن حرفهاى ِ آدمى اَمن نيست.

بهتر است لال شويم و خفه. 

 

 

برچسب: ،
ادامه مطلب

خوبى؟ سردت نيست آنجا؟ هوا خوب است؟ باران است؟ آفتاب است؟ چگونه است؟ من مريض شدم ديشب. سردم بود. لرز داشتم. تهوع داشتم. سردم بود. داشتم يخ ميزدم. اما تو نبودى كنارم. تسبيحت را به دست تُند ميگرفتم گرمم كنى. ميشود تشريح كنى برايم هواى آنجا را؟ هواى قبر را، هواى بهشت را، يا برزخ؟ ميشود برايم تشريح كنى؟ كاپشن نبردى آخر. آنجا باران ى هست؟ كاپشن هست؟ پالتو هست؟ سرما نخورى يكوقت... لطفا بگو هوا خوب است و ميخندى.   

 

 

 

برچسب: ،
ادامه مطلب

 

ھەناوم، بۆني سوتووي جگەرەي حەفتا ساڵەي " مامە"ي لێ دێ... 

 

 

 

 

برچسب: ،
ادامه مطلب

زندگانى،

عجيب شده است برايم.

او زنى ست كه مرا ميشناسد.

 

١٩/ مِـهر/٩٤ 

 

 

برچسب: ،
ادامه مطلب

عشق، يكجايي در را چنان محكم به صورتت ميكوبد، كه بايد بروي.

يكجايي كه فهميدي، دروغ، ماهيت ِ عشق است.

و اين عشق كذب، واقعيت است.

باور بفرماييد. 

 

 

 

برچسب: ،
ادامه مطلب

هوا دارد كم كم باراني و سرد ميشود. باران كه ببارد خيس ميشوي. تو چتر نداري. من هم، سالهاست ندارم. يادت مي آيد سالهاي خيلي قبل برايم يك چتر بنفش خريدي؟ من يادم مي آيد. من ميترسم. ميترسم خيس شوي. ميترسم قبرت خيس شود. مريض بشوي. كاش دردهايت همه اش را من ميگرفتم. كاش تو بودي تا خانه ات بيصدا نمي ماند. و تلفن خانه ات زنگ ميخورد. كاش من ميرفتم. كاش پدربزرگ، جاي تورا به من مي داد. اما پدربزرگ تو را خواست كه كنارش باشي. پدربزرگ از تنهايي خسته شده بود. بايد تكيه گاه خستگيهاش ميشدي ديگر. و با پدربزگ دوتايي، رو به بابوس، هر روز صبح، با آفتاب، برايمان صبر هديه مي آوريد.

دارد هوا سرد ميشود.باران مي آيد. لطفا زير باران ننشين. خيس نشو. مريض نشو. لطفا. من دردهاي بسيار زيادي را دارم  حمل ميكنم. دردهايي كه تو هم نميداني. هرشب لالايي غريبانه ي كوردي ات، مرا ميخواباند. هرشب صداي زني جوان، كه آربابا قامت، از جواني،مقابل غمهاي سهمگين ايستاد. و الان، زني جوان، كه پا به سن گذاشته بود، در قبر است. اين قبر را دوست ميدارم. چون تو در آني... حتي اگر ديگر نتوانم غر بزنم و دردهايم را با خشم بيرون بريزم.

خانه خاليست و من هر روز بيشتر دق ميكنم. 

 

 

برچسب: ،
ادامه مطلب

دفتري را گــُم كرده ام. نميدانم كجا گذاشته امش. كجا پنهانش كرده ام؟ كجا؟ نميدانم. داشتم با الي حرف ميزدم. گفتم كاش با فروغ ميزيستيم. سه تايي. فروغ، الهام و من. دوست ميشديم. من و الهام ميرفتم تا خانه ي فروغ. دوستش ميشديم. بعد سه تايي كه اندوهمان ميگرفت، پا ميشدم  ادا در مياوردم. فروغ و الهام، ميان اندوه ميخنديدند. و بعد چاي ميخورديم...

 

" شايد... ولي چه خالي بي پاياني."*

 

 

كاش دفترم را پيدا ميكردم.

 

 

 

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

* فروغ 

 

 

برچسب: ،
ادامه مطلب

شبيه تكرار يك حرف است، براي گوشي كه بسته است، راه ِ ورود حرفهايت را؛ برايش.

شبيه گــُر گرفتن است، به بوسه ي كسي، از جايي كه كسي، دور است.

شبيه تو نيست. تو شبيه هيچكدام از آنها نيستي. ميگفتم شبيه نيستي... عزيز دل. اما اعتراف لازم است اينجا. شبيه هيچ يك از نشانهاي عشق نبودي. تو تنها شبيه آنها بودي. آنها كه سالهاي مرا به سُخره گرفتند و انديشه ها را لگد زدند، به حكم ادعاهاي مجازي. وقتي كه ماهي، ميان دستهاشان ليز ميخورد. وول ميخورد. و ميمُرد. و آنها قهقهه ميكشيدند. و دريا، يك قدم با ماهي فاصله داشت.

شبيه ريش ِ باشرفان ِ بي شرف است. عشقي كه ميان انگشتانت، پيوند ميخورد با تق و تق دكمه ها.

عزيز دل... من خانه ام خاليست از او...

و تو انگشت اتهامت را به سوي كه نشان ميبري؟ سراسر ريا. 

 

 

برچسب: ،
ادامه مطلب