برج خنك كننده

نشانه ها خوب است. 

اينكه آدمي، به برهه اي از زمان برسد، و تك به تك نشانه ها را كنار هم بگذارد، آنوقت ميفهمد كه چه گندي به زندگانيش زده است. 

مثلا وقتي شبي كه ميخواهي با آرامش بخوابي، كسي اشكت را در بياورد. مثلا وقتي واقعيت ِ حرفي يا كاري را كه كرده اي، به كسي بگويي و بعد طرف، هر چه از دهنش درآمد بارَت كند. مثلا وقتي هديه اي به كسي ميدهي و ازش ميخواهي بپوشدش و عكسش را برايت بفرستد تا ببينيَش در بَرَش و نه ميپوشَد و نه ميفرستد. مثلا وقتي از كسي ميخواهي وقتي حالت خوب نيست( مثلا وقتي يك هفته از ماه، عادت ماهيانه به سراغت مي آيد و دلت ميخواهد همش غـُر بزني و بد و بيراه بگويي) سر به سرت نگذارد و حرفهات را به دل نگيرد، و به دل ميگيرد. مثلا وقتي دلت به جهان خوش نيست و از كسي ميخواهي حرفهات را گوش دهد و او تو را شكل تمساح ببيند. 

ميدانيد؟ نشانه ها چيزهاي خيلي خوبي هستند كه تو سالهاي بعد ميبينيشان. سالهاي بعد از شكستگي. مثلا همين الان كه دلم لك زده براي موهام، و كسي عكسهاي هنري زيبا برايت ميفرستد كه موها هستند و باد و زيبايي و گُل.

نشانه ها خوب اند. خيلي خوب.